In juni 2024 kreeg ik mijn resultaten en kon ik eindelijk zeggen dat ik afgestudeerd was en klaar was om mijn carrière in de IT te beginnen. Op dat moment was ik nog niet echt serieus aan het solliciteren. Ik deed nog mijn studentenjobs bij Kinepolis en een huisartsenpraktijk en wilde eerst nog wat genieten van de zomer. Maar die zomer ging snel voorbij.
Ik werkte mijn cv bij, maakte alles klaar en midden augustus begon ik serieus naar mijn eerste fulltime job te zoeken. Ik solliciteerde bij verschillende bekende bedrijven in Gent waar ik veel hoop op had. Alleen hoorde ik van veel van hen uiteindelijk helemaal niets meer. Ik had natuurlijk niet verwacht dat ik binnen twee weken een job zou vinden, maar ik had ook nooit gedacht dat het bijna tien maanden zou duren.
In dit verhaal wil ik delen hoe het is om als 23-jarige af te studeren, gemotiveerd aan iets te beginnen en na maanden zoeken en afwijzingen steeds meer aan jezelf te beginnen twijfelen.
Van full-stack development naar frontend
In het begin was mijn doel duidelijk: ik wilde als full-stack developer aan de slag. Ik had bewust voor die richting gekozen omdat ik dacht dat ik daarmee meer kansen zou hebben op de arbeidsmarkt. Daarom solliciteerde ik bijna overal waar ik een full-stack vacature zag die geschikt leek voor iemand die net was afgestudeerd.
Maar al snel botste ik telkens op hetzelfde probleem: ervaring.
Bij de meeste vacatures werd minstens twee jaar relevante werkervaring gevraagd. Zelfs functies die als juniorvacature werden aangeboden, hadden vaak dezelfde vereiste. Dat werd enorm frustrerend, want hoe moet je ervaring opbouwen als niemand je de kans geeft om die eerste ervaring te krijgen? Na een tijdje begon ik daarom ook breder te zoeken en keek ik naar frontendfuncties en andere jobs binnen IT.
Bedrijven die je hoop geven en daarna verdwijnen
Eén sollicitatie is mij vooral bijgebleven. Bij een bedrijf was ik bijna aan het einde van het sollicitatieproces geraakt. De gesprekken waren positief, ze leken echt interesse te hebben en ik had zelfs een project voor hen gemaakt als onderdeel van de sollicitatie. Ze vertelden mij dat ze mij waarschijnlijk konden aannemen als een klant een bepaald project zou goedkeuren.
Daarna hoorde ik niets meer. Het volledige proces had ongeveer een maand geduurd. Ik had er tijd en energie in gestoken, maar vooral ook veel hoop. Ik begon echt te geloven dat dit misschien eindelijk de kans was waar ik op zat te wachten.
Wanneer je al maanden werk zoekt, doet zoiets meer met je dan je op voorhand zou denken.
De moeilijkste periode
Na een tijdje begon bijna elke dag hetzelfde te worden. Wakker worden, koffie drinken, vacatures bekijken, solliciteren en wachten.
Soms kreeg ik een afwijzing. Nog vaker kreeg ik gewoon helemaal geen antwoord. Mijn zin om sociaal te zijn werd steeds minder. Ik begon afstand te nemen van vrienden en familie omdat ik constant met één vraag in mijn hoofd zat: wat moet ik nu met mijn leven doen?
Ondertussen was ik ook bezig met mijn rijbewijs en dat ging ook niet zoals ik wilde. Alles begon zich een beetje op te stapelen. Ik zat in een moeilijke periode en wist niet goed hoe ik eruit moest geraken. Op een bepaald moment heb ik zelfs één dag in een fabriek gewerkt als administratief medewerker. Er was niets mis met het werk zelf, maar ik wist meteen dat ik daar niet op mijn plaats zat.
Een van de moeilijkste dingen was dat ik mij schuldig begon te voelen wanneer ik iets leuks deed. In mijn hoofd vond ik dat ik eigenlijk bezig moest zijn met werk zoeken. Gelukkig bleven mijn ouders mij tijdens die periode altijd ondersteunen.
Een nieuw begin
Na een paar maanden besefte ik dat ik iets nodig had in mijn leven buiten solliciteren. Ik stopte met alleen naar vacatures binnen mijn eigen vakgebied te kijken en stond meer open voor andere soorten werk.
Tegelijk begon ik met fitness en gezonder eten. Dat klinkt misschien als iets kleins, maar voor mij maakte het een groot verschil. Ik had eindelijk opnieuw iets om mee bezig te zijn waarin ik ook echt vooruitgang kon zien.
Ik leerde meer over trainen, voeding en koken en merkte na een tijdje dat ik opnieuw positiever werd. Ondertussen was het al mei en begon ik mijn cv ook buiten de IT-sector af te geven.
Zo kwam ik uiteindelijk bij INNO terecht.
Full-stack developer of horlogemaker?
Plots stond ik ergens waar ik totaal niet voor gestudeerd had. Bij INNO kwam ik terecht op de afdeling horloges. Ik verkocht horloges, hielp klanten en leerde zelfs kleine herstellingen uitvoeren.
En het verrassende was dat ik het echt leuk begon te vinden. Na maanden thuis zitten en solliciteren had ik eindelijk opnieuw collega's rond mij. Ik praatte opnieuw met mensen, leerde nieuwe dingen en voelde mij weer nuttig. Ik begon mij opnieuw een beetje mezelf te voelen. Die ervaring heeft mij ook iets over mezelf geleerd waar ik echt trots op ben.
Ik geef niet gemakkelijk op.
Zelfs wanneer ik ergens terechtkom dat totaal anders is dan wat ik oorspronkelijk gepland had, probeer ik er iets van te maken. Ik kan mij aanpassen, iets nieuws leren en verdergaan.
Iedereen vindt uiteindelijk zijn plaats. Soms gewoon via een heel andere weg dan je had verwacht.
Hoe ik uiteindelijk bij FOD Financiën terechtkwam
Dat gebeurde eigenlijk op een moment waarop ik het totaal niet meer verwachtte. Ik had eerder al gesolliciteerd bij FOD Financiën. Eerst kreeg ik te horen dat ze mij op dat moment niet konden aanwerven omdat er onvoldoende budget beschikbaar was. Ze hielden mij wel op hun aanwervingslijst.
Voor mij was dat opnieuw frustrerend. Ik was weer dichtbij, maar er was nog altijd geen echte job. Dus ging ik verder.
Ik begon bij INNO te werken en ongeveer vijftien dagen later kreeg ik plots een telefoontje. Ik mocht beginnen bij FOD Financiën als Application Tester.
Ik weet nog hoe blij ik was toen ik dat telefoontje kreeg. Na al die maanden voelde het eindelijk alsof alles een beetje op zijn plaats begon te vallen. Ik heb de rest van de maand bij INNO nog met veel plezier afgewerkt en daarna afscheid genomen van mijn collega's. Zelfs nu ga ik er af en toe nog eens langs, omdat ik mij daar ondanks de korte periode echt thuis was beginnen voelen.
Iedereen vindt uiteindelijk zijn plaats
Ik wil hier geen verhaal van maken dat gewoon zegt: blijf positief en alles komt vanzelf goed. Want wanneer je al maanden solliciteert en voortdurend afwijzingen krijgt of helemaal niets hoort, voelt het helemaal niet alsof alles goed zal komen.
Ik begon zelf ook aan mijn eigen kunnen te twijfelen. Als ik er nu op terugkijk, heeft die periode mij wel veel geleerd.
Mijn eerste stappen na het afstuderen zagen er totaal anders uit dan ik had verwacht. Ik ging van willen werken als full-stack developer, naar horloges verkopen en herstellen, en uiteindelijk naar werken als Application Tester bij FOD Financiën. Het was niet de weg die ik gepland had.
Maar misschien moest die weg ook niet perfect zijn. Als je net bent afgestudeerd en momenteel iets gelijkaardigs meemaakt, wil ik vooral dit zeggen: een afwijzing betekent niet dat je niets kunt. En een job aannemen buiten je vakgebied betekent ook niet dat je gefaald hebt.
Blijf zoeken, blijf nieuwe dingen proberen en probeer jezelf onderweg vooral niet kwijt te raken. Iedereen vindt uiteindelijk zijn plaats. Soms gewoon via een heel andere weg dan je had verwacht.
Het was niet de weg die ik gepland had, maar uiteindelijk bracht die mij wel waar ik moest zijn.