Ik ben Teynur. Ik schrijf code, ontwerp digitale ervaringen en bouw ook graag dingen die je kunt vastpakken. Die combinatie past bij mij. Ik wil niet alleen weten of iets kan, maar ook waarom het nodig is, hoe het werkt en wat iemand ervan merkt. Daarom blijf ik vragen stellen, uitproberen en verbeteren, ook als de eerste versie al werkt.
Ik begin het liefst met begrijpen wat er nodig is. Wie gaat dit gebruiken? Waar loopt die persoon tegenaan? Wat wil ik duidelijker maken of laten ontdekken? Pas daarna denk ik na over een ontwerp, een programmeertaal of een techniek.
Dat kan iets kleins zijn, zoals een formulier dat eindelijk logisch aanvoelt. Maar ook een installatie die iemand nieuwsgierig maakt. Niet alles hoeft groots of spectaculair te zijn. Het moet vooral een reden hebben om er te zijn.
Ik leer veel door naar het werk van anderen te kijken, maar ik wil niet zomaar een stijl of oplossing overnemen. Ik wil begrijpen waarom iets werkt en dan zelf zoeken naar wat bij mijn idee past. Daar mag best wat experiment bij komen kijken.
Ik kan lang blijven sleutelen aan iets dat nog niet goed zit. Een eerste ontwerp hoeft niet het laatste te zijn. Soms moet ik opnieuw beginnen, iets vereenvoudigen of toegeven dat een andere aanpak beter is. Dat vind ik geen verloren werk. Daar leer ik juist van.
Achter een eenvoudige handeling kan heel wat techniek zitten. Maar de persoon die iets gebruikt, hoeft daar niet mee bezig te zijn. Die moet snappen wat er kan, erop kunnen vertrouwen dat het werkt en zin krijgen om verder te ontdekken.
Dat zie je ook in mijn projecten. In Het Geheim van het Paaskonijn draait het om spel en verwondering. TakeASide laat mensen letterlijk een kant kiezen en nadenken over de invloed van een vraag. Bij Het Fossielenspoor begint een ontdekking met een fysieke handeling. De onderwerpen zijn anders, maar de ervaring van de deelnemer staat telkens voorop.
Ik zie die woorden niet als drie aparte vakjes. Tijdens het ontwerpen denk ik al na over hoe ik iets ga bouwen. En tijdens het bouwen ontdek ik vaak wat er aan het ontwerp moet veranderen. Precies die afwisseling vind ik interessant.
Ik vind het fijn om uit te zoeken hoe iets achter de schermen in elkaar zit. Ik schrijf code, zoek naar een duidelijke structuur en wil begrijpen waarom iets werkt of fout loopt. Ook mijn ervaring met softwaretesten speelt daarin mee: iets dat één keer werkt, is niet automatisch een goede oplossing.
Ik let op de dingen die het gebruik makkelijker maken: de volgorde van informatie, een leesbare titel, duidelijke feedback of net het weglaten van iets dat afleidt. Vormgeving is voor mij niet alleen de afwerking. Ze bepaalt mee hoe iemand een ervaring begrijpt.
Ik hou ervan om een idee echt voor me te zien ontstaan. Soms op een scherm, soms met hout, elektronica of een prototype dat nog niet netjes afgewerkt is. Door dingen vast te nemen, te testen en opnieuw te maken, merk ik vaak meer op dan wanneer ik alleen blijf plannen.
Die drie kanten versterken elkaar. Ik wil niet alleen iets kunnen bedenken of mooi presenteren, maar ook zelf uitzoeken hoe ik het werkend krijg.
Mijn werk gaat van websites en software tot interactieve ervaringen. Een logo dat één beroep of één soort project moet voorstellen, zou daarom niet bij mij passen. Ik heb het dicht bij mezelf gehouden: een kleine t en een punt. Meer heeft het voor mij niet nodig.
De t is gewoon de eerste letter van Teynur. De kleine letter voelt direct en niet te formeel. Ik hoef met mijn logo niet luid te roepen wat ik allemaal kan. Het is een herkenbaar teken dat ik overal kan meenemen, terwijl mijn werk zelf de ruimte krijgt.
De punt is bewust geen rond bolletje, maar een vierkant. Dat doet denken aan een pixel: een klein stukje van een groter digitaal geheel. Het past bij mijn achtergrond in development en bij de rasters en vormen op de website. Als los vierkant kan die punt ook verder leven in de illustraties en bewegingen. Zo hoort alles zichtbaar bij elkaar.
De punt uit mijn logo duikt op andere plekken weer op, samen met lijnen en vierkanten. Ik gebruik die vormen omdat je er veel mee kunt doen zonder dat het druk hoeft te worden. Je kunt ze verschuiven, combineren en laten groeien. Dat lijkt op hoe ik werk: ik vertrek vaak van iets kleins en zoek al doende uit wat het kan worden.
Er is een vraag, een probleem of gewoon iets dat me nieuwsgierig maakt.
Ik probeer te begrijpen wat nodig is en voor wie ik het maak.
Ik maak het concreet met schetsen, keuzes en eerste versies.
Ik bouw het, probeer het uit en los op wat nog niet werkt.
Ik kijk of het voor de gebruiker duidelijk en prettig aanvoelt.
Die volgorde is geen vast stappenplan. Ik ga geregeld terug naar een eerdere stap. Soms valt een idee tegen zodra je het bouwt, of merk je pas tijdens het testen wat er ontbreekt. Dat hoort erbij. Mijn vormen bewegen mee, net zoals mijn ideeën veranderen tijdens het maken.
Mijn projecten hebben niet allemaal dezelfde sfeer. Daarom wil ik dat mijn website herkenbaar is, zonder overal de aandacht op te eisen. De bijna witte basis maakt de pagina rustig. De donkere tint zorgt ervoor dat tekst en belangrijke onderdelen duidelijk blijven. De zachtere paarstinten verbinden de verschillende pagina’s met elkaar.
Ruimte en overzicht
Rustige details
Secundaire accenten
Gerichte aandacht
Diepte en vlakken
Tekst en contrast
Het fellere paars gebruik ik spaarzaam, bijvoorbeeld om de blik naar een belangrijk detail te leiden. Zo is de kleur een herkenbaar onderdeel van mijn identiteit, maar blijft het werk dat ik toon op de eerste plaats staan.
Ik gebruik Sora omdat het karakter heeft zonder moeilijk leesbaar te worden. Het lettertype is ontwikkeld met digitale schermen in gedachten. De relatief grote kleine letters en de open ruimtes in de lettervormen helpen daarbij. Bovendien sluiten de stevige, heldere vormen mooi aan bij het eenvoudige t.-logo en de geometrie van de website.
Ik gebruik dezelfde letterfamilie voor titels en gewone tekst, maar met verschillende groottes en gewichten. Dat geeft de pagina ritme zonder dat het rommelig wordt. Eerst moet je kunnen lezen wat er staat. De uitstraling komt daarna.
Ik zal niet altijd dezelfde soort projecten maken. Dat hoeft ook niet. Wat wel terugkomt, is mijn nieuwsgierigheid, mijn aandacht voor details en de drang om iets zelf uit te zoeken en te bouwen. Het logo, de vormen, de kleuren en de typografie geven dat een herkenbaar gezicht. Niet omdat elk detail een verborgen betekenis heeft, maar omdat alle keuzes bij dezelfde manier van werken passen. Bij mij dus.
Bekijk mijn projecten